http://www.capital.gr/businessweek/articles.asp?id=874142

http://www.capital.gr/News.asp?id=840912

macrobearist:το σενάριο Ιαπωνία το έχω αναφέρει επανειλημμένα και δεν ήταν δύσκολο να το δεις τόσο καιρό και να το συσχετίσεις με τα νέα δεδομένα των αγορών και ιδιαίτερα αν τα είχες προβλέψει

Άραγε η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Το 1821 θα ξανά γίνει;

…πάντως τώρα έχουμε παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου του 1940 και μόλις χαμπάριασαν οι αναλυταράδες την περίοδο 2 χρονάκια όπισθεν…

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_09/09/2009_296514

http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=807905

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_30/08/2009_327390

…αφού πόλεμο ακόμη δεν κατάφεραν να κάνουν…

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/08/2009_294454

http://www.lygeros.org/0916-H_sofia_ths_eyfyias.html

http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/533565/ArticleNewsWorld.aspx

Η συνωμοσία της Wall: Το Μεγάλο Κραχ του 2012
του Paul B. Farrell*
Δημοσιεύθηκε: 08:00 – 14/08/09

Προσθέτοντας τη χρηματιστηριακή “θεωρία συνωμοσίας” στις κινδυνολογίες όσων προβλέπουν το “τέλος του κόσμου” το 2012, ο αρθρογράφος του MarketWatch, κ. Paul B. Farrell προβλέπει ότι το απόλυτο οικονομικό και κοινωνικό κραχ θα επέλθει σε τρία χρόνια.

“Κάτι υπάρχει στον αέρα… Το νιώθεις… Έρχεται ένας νέος ‘ταύρος’; Ίσως -αλλά θα είναι ένας ταύρος μαινόμενος, ο οποίος θα αφήσει πίσω του κι άλλα συντρίμμια”, πιστεύει ο κ. Paul B. Farrell.

ΝΕΟΣ ΤΑΥΡΟΣ, ΝΕΑ ΦΟΥΣΚΑ, ΝΕΟ ΚΡΑΧ

Ο αναλυτής εκτιμά ότι ένας κύκλος φούσκας έχει ήδη αρχίσει να σχηματίζεται. “Νιώθεις την ένταση της ενέργειας να φουσκώνει, όπως ήταν πριν από τα γκρεμίσματα του 1998, του 2000 και του 2007. Τα προβλήματα της παράνοιας των dot-com, δεν τα λύσαμε ποτέ. Κάναμε τα πράγματα χειρότερα, γαλουχώντας την καταστροφή των subprime πιστωτικών παραγώγων με φθηνό χρήμα, την οικονομική ιδεολογία ‘Reaganomics’ και δύο δαπανηρούς πολέμους. Δεν μάθαμε ποτέ το μάθημά μας, δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα. Σήμερα, η κατάσταση συνεχίζει να επιδεινώνεται”.

Μέσα στη φασαρία, τονίζει ο αναλυτής, η συνωμοσία της Wall Street έχει φορτώσει τους φορολογουμένους με 23,7 τρισ. δολάρια σε καινούργια χρέη, από διασώσεις. Ο λογαριασμός θα πρέπει κάποια στιγμή να πληρωθεί. Για την ώρα, η φούσκα φουσκώνει, χάρη στις τράπεζες της Wall Street που αποδεικνύονται, όχι “πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν”, αλλά “πολύ άπληστες για να καταρρεύσουν”.

ΜΠΕΙΤΕ ΓΙΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ

Είναι βέβαιο, συνεχίζει ο κ. Farrell, ότι ο ταύρος, η φούσκα και η κατάρρευση είναι πρακτικώς αναπόφευκτα και κινούνται ταχύτερα από όσο σε άλλους κύκλους, με αποτέλεσμα το τέλος να είναι πολύ κοντά, το 2012. Πώς μπορεί κάποιος να κερδίζει από αυτό το αναπόφευκτο; “Μπείτε στην αγορά για δύο χρόνια και μετά κάντε την προσευχή σας, να σας έχει μείνει αρκετό μυαλό για να βγείτε πριν από το κραχ (οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουν: σε εκείνο το σημείο η ευφορία σε τυφλώνει, γίνεται εθιστική σαν κοκαΐνη)”, αναφέρει ο οικονομολόγος.

Αν θέλετε κι άλλες αποδείξεις για το επικείμενο, ακούστε κάποιους που δεν “λαδώνουν” πια τη μηχανή της Wall Street, αλλά τη γνωρίζουν καλά, όπως ο κ. Michael Lewis, πρώην trader στη Wall και συγγραφέας του βιβλίου “Πανικός: Η ιστορία της σύγχρονης οικονομικής παράνοιας”. Δήλωσε πρόσφατα στο Newsweek: “Υπάρχει μια εσφαλμένη αίσθηση πως τελείωσε και ότι η κρίση πέρασε”. Όχι, απλώς οι διασώσεις έχουν αναβάλει το αναπόφευκτο. Κι όταν αυτό θα έρθει θα είναι δυνατότερο και πιο κακό, πραγματική καταστροφή, πιστεύει ο κ. Lewis.

Πριν από μερικους μήνες, ο καθηγητής Οικονομικης Ιστορίας του Harvard, κ. Niall Ferguson, είχε δηλώσει με σαφείς ψυχαναλυτικές διαθέσεις: “Οι αγορές είναι καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής… Όπως τα άτομα μπορεί να πάθουν κατάθλιψη, ενδέχεται και να υποστούν πλήρη κατάρρευση”. Στα 400 χρόνια Ιστορίας των χρηματιστηρίων έχουμε δει μια μακράν συνέχεια από οικονομικές φούσκες, τονίζει ο κ. Ferguson. Από καιρό σε καιρό, τα ενεργητικά στοιχεία εκτινάσσονται σε μη βιώσιμα επίπεδα, για να καταρρεύσουν αργότερα.

ΤΑ 5 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

Είναι ένας τόσο προσφιλής κύκλος, που μπορεί εύκολα να αναλυθεί σε πέντε στάδια, όπως τα ορίζει ο ιστορικός οικονομίας κ. Charles Kindleberger:

1. Μετατόπιση: “Κάποια αλλαγή στις οικονομικές συνθήκες δημουργεί νέες και κερδοφόρες ευκαιρίες”. Οι ιστορικές διασώσεις της περυσινής χρονιάς, οι εκλογές, η νέα ιδεολογία.

2. Ευφορία: “Δημιουργείται μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία, όπου οι αυξήσεις εταιρικών κερδών οδηγούν σε ταχεία ανάπυξη των τιμών ενεργητικών”. Η Goldman είναι η απόδειξη.

3. Μανία και φούσκα: “Οι προοπτικές για εύκολα χρηματιστηριακά κέρδη προσελκύουν ‘παρθένους’ επενδυτές, οι οποίοι με τη σειρά τους προσελκύουν τους απατεώνες που θέλουν να τους ρουφήξουν τα χρήματά τους”. Οι επόμενες φούσκες το 2010 και το 2011.

4. Κατάθλιψη: “Οι επαΐοντες insiders αντιλαμβάνονται ότι τα κέρδη δεν υπάρχει περίπτωση να στοιχειοθετούν τις νέες, εξωφρενικές αξίες ενεργητικών που έχουν εμφανιστεί και αρχίζουν να ρευστοποιούν κέρδη”. Η Wall Street βιώνει ξανά το 2007 – 2008.

5. Μετάπτωση ή απαξίωση: “Οι τιμές των ενεργητικών πέφτουν, οι μη επαΐοντες outsiders ποδοπατιώνται στις εξόδους και η φούσκα σκάει”. Το άγριο 2008 επαναλαμβάνεται το 2012.

Ποιος είναι ο ένοχος; Κατά τον κ. Ferguson, η Federal Reserve: “Αν δεν δημιουργηθεί εύκολη πίστωση, δεν μπορεί να δημιουργηθεί φούσκα. Γι’ αυτό και τόσο πολλές φούσκες έχουν τις ρίζες τους στις αμαρτίες και στις παραλείψεις των κεντρικών τραπεζών”. Γι’ αυτό και η επόμενη φούσκα είναι πρακτικώς βέβαιη: διότι υπάρχει η έκρηξη χρεών 23,7 τρισ. δολ. της Ουάσιγκτον.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΧ

Το θέμα είναι ότι οι Αμερικανοί δεν θα ανεχτούν για πολύ να ξετινάξει η “Συνωμοσία της Wall Street” τους επενδυτές και τους φορολογουμένους. Η Wall Street έχει γίνει πλούσια, φορτώνοντάς μας βουνά από χρέη, που θα βαραίνουν πολλές γενιές ακόμα.

Γι’ αυτό και ο αρθρογράφος του MarketWatch περιμένει ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα, μία δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση. Περιμένει το “Μεγάλο Κραχ 2″ περί το 2012 και αμφιβάλλει ότι οι Αμερικανοί φορολογούμενοι θα καθίσουν παθητικοί για άλλη μία φορά, όπως έκαναν το 1930, το 2000, πέρυσι και πρόπερσι.

“Την επόμενη φορά, οι ψηφοφόροι θα αντιγράψουν μία σελίδα της Ιστορίας που αφορά σε προηγούμενες επαναστάσεις στις αποικίες της Αμερικής, της Γαλλίας, της Ρωσίας. Θα ξεσπάσει μια πανίσχυρη καταιγίδα μαζικής διεθνούς πιστωτικής κατάρρευσης, που θα γκρεμίσει τη Wall Street και το σκιώδες κεντρικό τραπεζικό σύστημα των 670 τρισ. δολ. Και οι παράπλευρες απώλειες θα είναι μαζικές και ευρύτατες”.

*Ο Paul B. Farrell είναι αρθρογράφος του MarketWatch.

// <![CDATA[//
// <![CDATA[//

Η αβάσταχτη ηδονή της φθίνουσας απόλαυσης

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

Το μικρό σχόλιο στο “Fortune” είχε τον τίτλο: “The law of  Marginal Futility”.

Δύσκολο να τον αποδώσει κανείς στα ελληνικά. Όταν, όμως, διάβασα το άρθρο,

κατάλαβα ότι ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να δούμε αυτόν το “νόμο” σε συσχετισμό με έναν άλλο γνωστότατο σε όλους μας νόμο, αυτόν της οριακής ικανοποίησης του καταναλωτή που μαθαίναμε στα πρώτα μαθήματα της Πολιτικής Δικονομίας

Ας τον θυμηθούμε: “Ως οριακή ικανοποίηση ορίζεται η πρόσθετη (φθίνουσα) ικανοποίηση που νιώθουμε από την κατανάλωση κάθε πρόσθετης μονάδας ενός αγαθού, προϊόντος ή υπηρεσίας”.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με τον παραπάνω γνωστό μας νόμο, ο “νόμος” που έδωσε τον τίτλο στο άρθρο του “Fortune” αναφέρεται στην πρόσθετη ικανοποίηση του καταναλωτή από τη… μη κατανάλωση, από τη… μη χρησιμοποίηση, από τη… μη απόλαυση κάθε πρόσθετης μονάδας ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας.

O “νόμος” δηλαδή ορίζει ότι όσο λιγότερη απόλαυση παίρνουμε από ένα προϊόν ή υπηρεσία, τόσο περισσότερο αυτό μας ικανοποιεί… Με άλλα λόγια, ο καταναλωτής ηδονίζεται, θα λέγαμε, να πληρώνει όσο το δυνατόν περισσότερο για μια όσο γίνεται μικρότερη αντιπαροχή και σε ποσότητα αλλά κυρίως σε ποιότητα απόλαυσης.

Η εικονογράφηση στο άρθρο ήταν παραστατικότατη. Υπήρχε ένα καλοστρωμένο τραπέζι, ένα θαυμάσιο σερβίτσιο με αστραφτερή πολυχρωμία που, δε λέω, μπορεί να ικανοποιούσε όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες αισθήσεις εκτός από τη μία, την οποία έπρεπε κατ’ εξοχήν να υπηρετεί: τη γεύση.

Εννοείται, βέβαια, να την υπηρετεί με κάποια διάρκεια και όχι στιγμιαία, αφού μέσα στο κομψότατο τεράστιο πιάτο δεν υπήρχε ποσότητα τροφής, περισσότερη απ’ όση θα μπορούσε να καταναλωθεί με δυο – τρεις παιδικές πιρουνιές. Φυσικά, η τιμή του πιάτου, κατ’ επιταγήν του νόμου, δεν μπορεί παρά να είναι υψηλότατη, σε ακραία δηλαδή αντίστροφη σχέση με την ελάχιστη ποσότητα.

Το παράδειγμα είναι εύγλωττο και είμαι βέβαιος ότι όλοι μας, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, έχουμε υποστεί τους κανόνες της haute ή της nouvelle cuisine… Όλο και περισσότεροι οδηγούμαστε σε καταναλωτικές συνήθειες που μειώνουν κάθε φορά την απόλαυση, άλλοτε μιμούμενοι μια εξαιρετική κατηγορία καταναλωτών, ή ακολουθώντας το παράδειγμα κάποιων επώνυμων εκκεντρικών.

Καθοδηγούμενοι, πλέον, και από τα λεγόμενα περιοδικά life style, δεν το έχουμε για τίποτα να πληρώσουμε 20 ευρώ για μισή μερίδα μακαρονάδας, 30 ευρώ για ένα κοινό μακό μπλουζάκι ή 100 ευρώ για μια γραβάτα. Είναι δυνατόν αυτό το υπερτίμημα να προσφέρει αντίστοιχη πρόσθετη απόλαυση;

Ακόμη χειρότερα, πολλές φορές οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται, ακριβέστερα ανταγωνίζονται για να τους δοθεί η ευκαιρία να καταβάλουν αυτό το υπερτίμημα. Όπως για παράδειγμα η εξασφάλιση ξαπλώστρας “πρώτο τραπέζι πίστα” σε κοσμικές παραλίες της Μυκόνου. Τι σχέση έχει η παρουσία τους εκεί με την πραγματική απόλαυση ενός δροσερού μπάνιου σε μια από τις τόσες άλλες πεντακάθαρες και ολιγοσύχναστες παραλίες μας;

Ώριμοι καταναλωτές συνωστίζονται σε ουρές για να στριμωχθούν σε ένα τραπέζι, να γευθούν ένα μέτριο πιάτο και να ακούσουν πολλές φορές απαράδεχτη μουσική, που κάποιος άλλος διάλεξε πριν απ’ αυτούς γι’ αυτούς.

Τι να πούμε για την περίπτωση πρόσφατης συναυλίας γνωστού τραγουδιστή σε κοσμικό νησί και τα γνωστά παρατράγουδα από το συνωστισμό, τη διπλο-τριπλοκράτηση τραπεζιών, και την απογοήτευση τόσων υποτιθέμενων σοβαρών ανθρώπων, θυμάτων, να υποθέσουμε του πλειστηριασμού για την εξασφάλιση ενός τραπεζιού…

Και ένα τελευταίο παράδειγμα από μια πρόσφατη επίσης παρατήρηση: Πώς να εξηγήσει κανείς την ευκολία με την οποία δέχονται πολλοί να περιμένουν υπομονετικά να βρουν τραπέζι σε μοδάτο bar στη Σαντορίνη για να δουν, τάχα, το ηλιοβασίλεμα. Είναι δυνατόν το ηλιοβασίλεμα να είναι εκεί, ανάμεσα σε εκατοντάδες αλλοπρόσαλλους θαμώνες ομορφότερο απ’ ό,τι στο διπλανό ή παραδιπλανό πεζούλι ή σκαλοπατάκι της Καλντέρας;

Στο νόμο της Marginal Futility, εγώ θα αντιπαραθέσω τον αποφθεγματικό λόγο του παππού, ο οποίος μεταξύ άλλων σοφών έλεγε επίσης ότι: “οι μεγάλες απολαύσεις είναι φθηνές”.

Συνάντησα το πνεύμα του λόγου του παππού καταγραμμένο από τον Επίκουρο, 2.300 χρόνια πριν, με την εξής διατύπωση: “Χάρις τη μακαρία φύσει (χρωστάμε χάρη στη μακάρια φύση) ότι τα αναγκαία εποίησεν ευπόριστα, τα δε δυσπόριστα ουκ αναγκαία”.

* O κ. Κωστούλας είναι τέως Γενικός Διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. Συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο: “Και οι Μάνατζερ έχουν ψυχή… ”, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επτάλοφος.

gcostoulas@gmail.com

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_09/08/2009_325110

Όλα καλά θα είναι στο μέλλον λένε τα καλόπαιδα στο πιο πάνω λινκ

Όλο ρυθμίσεις και πάρε δώσε και το δώσε μόνο πάει περίπατο

…και μένα που μου έμαθε η ζωή ότι κάποιοι είναι μόνο στο δώσε και αυτοί είναι πολλοί

…και άλλοι είναι στο πάρε μόνο και αυτοί είναι λίγοι και λέγονται αφεντικά με την γενική έννοια του όρου δηλαδή την εξουσία.

Το δώσε όταν είναι ύλη τότε δεν είναι απεριόριστο και όταν πας να το ισοσκελίσεις με το πάρε τότε δεν ισοσκελίζεται γιατί η παλάντζα γέρνει στο πάρε

…όταν το δώσε είναι χωρίς αντίκρυσμα τότε είναι αέρας και μόνο όσοι το πιστεύουν αποκτά μεταφυσική ιδιότητα και γίνεται ύπαρξη και ύλη στην εφαρμογή και αποκτά οντότητα και αντικρίζεται στο πιστεύω και μόνο

…όταν χαθεί η πίστη τότε αλλάζουν αφεντικό η πιστεύω και αποκτούν άλλη θρησκεία

ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ