“Αναδυόμενοι” καταναλωτές αλλάζουν την παγκόσμια μεσαία τάξη

http://www.capital.gr/News.asp?id=816352

macrobearist:να ένα παράδειγμα ακόμη ταύτισης…

The Real Great Depression

http://srnels.people.wm.edu/articles/realGrtDepr.html

The Real Great Depression

As a historian who works on the 19th century, I have been reading my newspaper with a considerable sense of dread. While many commentators on the recent mortgage and banking crisis have drawn parallels to the Great Depression of 1929, that comparison is not particularly apt. Two years ago, I began research on the Panic of 1873, an event of some interest to my colleagues in American business and labor history but probably unknown to everyone else. But as I turn the crank on the microfilm reader, I have been hearing weird echoes of recent events.

When commentators invoke 1929, I am dubious. According to most historians and economists, that depression had more to do with overlarge factory inventories, a stock-market crash, and Germany’s inability to pay back war debts, which then led to continuing strain on British gold reserves. None of those factors is really an issue now. Contemporary industries have very sensitive controls for trimming production as consumption declines; our current stock-market dip followed bank problems that emerged more than a year ago; and there are no serious international problems with gold reserves, simply because banks no longer peg their lending to them.

In fact, the current economic woes look a lot like what my 96-year-old grandmother still calls “the real Great Depression.” She pinched pennies in the 1930s, but she says that times were not nearly so bad as the depression her grandparents went through. That crash came in 1873 and lasted more than four years. It looks much more like our current crisis.

The problems had emerged around 1870, starting in Europe. In the Austro-Hungarian Empire, formed in 1867, in the states unified by Prussia into the German empire, and in France, the emperors supported a flowering of new lending institutions that issued mortgages for municipal and residential construction, especially in the capitals of Vienna, Berlin, and Paris. Mortgages were easier to obtain than before, and a building boom commenced. Land values seemed to climb and climb; borrowers ravenously assumed more and more credit, using unbuilt or half-built houses as collateral. The most marvelous spots for sightseers in the three cities today are the magisterial buildings erected in the so-called founder period.

But the economic fundamentals were shaky. Wheat exporters from Russia and Central Europe faced a new international competitor who drastically undersold them. The 19th-century version of containers manufactured in China and bound for Wal-Mart consisted of produce from farmers in the American Midwest. They used grain elevators, conveyer belts, and massive steam ships to export trainloads of wheat to abroad. Britain, the biggest importer of wheat, shifted to the cheap stuff quite suddenly around 1871. By 1872 kerosene and manufactured food were rocketing out of America’s heartland, undermining rapeseed, flour, and beef prices. The crash came in Central Europe in May 1873, as it became clear that the region’s assumptions about continual economic growth were too optimistic. Europeans faced what they came to call the American Commercial Invasion. A new industrial superpower had arrived, one whose low costs threatened European trade and a European way of life.

As continental banks tumbled, British banks held back their capital, unsure of which institutions were most involved in the mortgage crisis. The cost to borrow money from another bank — the interbank lending rate — reached impossibly high rates. This banking crisis hit the United States in the fall of 1873. Railroad companies tumbled first. They had crafted complex financial instruments that promised a fixed return, though few understood the underlying object that was guaranteed to investors in case of default. (Answer: nothing). The bonds had sold well at first, but they had tumbled after 1871 as investors began to doubt their value, prices weakened, and many railroads took on short-term bank loans to continue laying track. Then, as short-term lending rates skyrocketed across the Atlantic in 1873, the railroads were in trouble. When the railroad financier Jay Cooke proved unable to pay off his debts, the stock market crashed in September, closing hundreds of banks over the next three years. The panic continued for more than four years in the United States and for nearly six years in Europe.

The long-term effects of the Panic of 1873 were perverse. For the largest manufacturing companies in the United States — those with guaranteed contracts and the ability to make rebate deals with the railroads — the Panic years were golden. Andrew Carnegie, Cyrus McCormick, and John D. Rockefeller had enough capital reserves to finance their own continuing growth. For smaller industrial firms that relied on seasonal demand and outside capital, the situation was dire. As capital reserves dried up, so did their industries. Carnegie and Rockefeller bought out their competitors at fire-sale prices. The Gilded Age in the United States, as far as industrial concentration was concerned, had begun.

As the panic deepened, ordinary Americans suffered terribly. A cigar maker named Samuel Gompers who was young in 1873 later recalled that with the panic, “economic organization crumbled with some primeval upheaval.” Between 1873 and 1877, as many smaller factories and workshops shuttered their doors, tens of thousands of workers — many former Civil War soldiers — became transients. The terms “tramp” and “bum,” both indirect references to former soldiers, became commonplace American terms. Relief rolls exploded in major cities, with 25-percent unemployment (100,000 workers) in New York City alone. Unemployed workers demonstrated in Boston, Chicago, and New York in the winter of 1873-74 demanding public work. In New York’s Tompkins Square in 1874, police entered the crowd with clubs and beat up thousands of men and women. The most violent strikes in American history followed the panic, including by the secret labor group known as the Molly Maguires in Pennsylvania’s coal fields in 1875, when masked workmen exchanged gunfire with the “Coal and Iron Police,” a private force commissioned by the state. A nationwide railroad strike followed in 1877, in which mobs destroyed railway hubs in Pittsburgh, Chicago, and Cumberland, Md.

In Central and Eastern Europe, times were even harder. Many political analysts blamed the crisis on a combination of foreign banks and Jews. Nationalistic political leaders (or agents of the Russian czar) embraced a new, sophisticated brand of anti-Semitism that proved appealing to thousands who had lost their livelihoods in the panic. Anti-Jewish pogroms followed in the 1880s, particularly in Russia and Ukraine. Heartland communities large and small had found a scapegoat: aliens in their own midst.

The echoes of the past in the current problems with residential mortgages trouble me. Loans after about 2001 were issued to first-time homebuyers who signed up for adjustablerate mortgages they could likely never pay off, even in the best of times. Real-estate speculators, hoping to flip properties, overextended themselves, assuming that home prices would keep climbing. Those debts were wrapped in complex securities that mortgage companies and other entrepreneurial banks then sold to other banks; concerned about the stability of those securities, banks then bought a kind of insurance policy called a credit-default swap, which risk managers imagined would protect their investments. More than two million foreclosure filings — default notices, auction-sale notices, and bank repossessions — were reported in 2007. By then trillions of dollars were already invested in this credit-derivative market. Were those new financial instruments resilient enough to cover all the risk? (Answer: no.) As in 1873, a complex financial pyramid rested on a pinhead. Banks are hoarding cash. Banks that hoard cash do not make short-term loans. Businesses large and small now face a potential dearth of short-term credit to buy raw materials, ship their products, and keep goods on shelves.

If there are lessons from 1873, they are different from those of 1929. Most important, when banks fall on Wall Street, they stop all the traffic on Main Street — for a very long time. The protracted reconstruction of banks in the United States and Europe created widespread unemployment. Unions (previously illegal in much of the world) flourished but were then destroyed by corporate institutions that learned to operate on the edge of the law. In Europe, politicians found their scapegoats in Jews, on the fringes of the economy. (Americans, on the other hand, mostly blamed themselves; many began to embrace what would later be called fundamentalist religion.)

The post-panic winners, even after the bailout, might be those firms — financial and otherwise — that have substantial cash reserves. A widespread consolidation of industries may be on the horizon, along with a nationalistic response of high tariff barriers, a decline in international trade, and scapegoating of immigrant competitors for scarce jobs. The failure in July of the World Trade Organization talks begun in Doha seven years ago suggests a new wave of protectionism may be on the way.

In the end, the Panic of 1873 demonstrated that the center of gravity for the world’s credit had shifted west — from Central Europe toward the United States. The current panic suggests a further shift — from the United States to China and India. Beyond that I would not hazard a guess. I still have microfilm to read.

Scott Reynolds Nelson is a professor of history at the College of William and Mary. Among his books is Steel Drivin’ Man: John Henry, the Untold Story of an American legend (Oxford University Press, 2006).

macrobearist:τα έχουμε αναφέρει και μεις και είναι μια συγκροτημένη περίληψη της κρίσης…

….σαν πληροφορία για μας είναι παλιά δηλαδή γιατί το κραχ του συστήματος το αποκαλέσαμε από τους πρώτους συστημική κρίση.

Τα επακόλουθα μιας τέτοιας κρίσης τα βλέπουμε μήνα με τον μήνα και χρόνο με τον χρόνο

Εγώ αυτό που καταλαβαίνω ως τώρα είναι η απομείωση των προβλημάτων και προς το παρόν σώσαμε το κάτω και τώρα στο σημείο που διανύουμε έχουμε αλλαγή της σκυτάλης σε όσους σώθηκαν γιατί αν συνεχίζαμε το κάτω δεν θα σωνόταν κανείς.Έτσι όσοι σώθηκαν και δεν έχουν τα προβλήματα του υπερδανεισμού η τα ανάλογα τοξικά θα κυριαρχήσουν στο μέλλον και θα έχουν ανάπτυξη αφού οι άλλοι θα έχουν ύφεση ως πτώχευση

Αυτό το είδος ανάπτυξης θα την ονόμαζα ανάπτυξη-επιβίωση αφού ζεις εσύ και πεθαίνει ο άλλος

Να!δέστε την κατηγορία το σενάριο πάνω στο “σχετικά” ,την κατηγορία “συνέχεια σεναρίου” και σενάριο “Ουγκάντα”.Δεν ακούς εμάς να τότε διάβασε τον καθηγητή…

ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗΣ (Μέρ.1ο)

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/—1-2009091314410/

Κάποιοι πιστεύουν ότι η αγορά δεν ελέγχεται και ότι κάπου κάπως κάποτε γίνονται λάθη και λανθασμένες εκτιμήσεις

Εμείς έχουμε την αντίθετη άποψη και αναφέρουμε ότι όλα γενικώς γίνονται επί τούτου και το τυχαίο επαναλαμβάνω είναι για τους τυχαίους(χωρίς πολιτική χροιά,αλλά αλίμονο να αφήνουν τόσα χρήματα στην τύχη χωρίς αυτοί να έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι τουλάχιστον για την καταστροφή των άλλων)

Στο κάτωθι λινκ η παρουσίαση είναι στο ” έλα μωρέ λάθος εκτιμήσεις”….πανεπιστημιούχοι και πράσινα άλογα…μια ερώτηση έχω:ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ Η ΑΦΕΝΤΙΚΑ;

…τα διπλώματα είναι υπαλληλάκια των αφεντικών…

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/——–3–2009091314409/

«Φούσκες» στις τιμές λόγω ρευστότητας, βλέπει η Bank of China

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_10/09/2009_296765

Υπερβολικά υψηλές τιμές, «φούσκες», έχει δημιουργήσει στις μετοχές, τα βασικά εμπορεύματα και τα ακίνητα η αυξημένη ρευστότητα που υπάρχει στην αγορά της Κίνας, εκτιμά η Bank of China, η τρίτη σε μέγεθος κρατική τράπεζα της χώρας, η οποία έχει διαθέσει δάνεια συνολικού ύψους 1,1 τρισ. δολαρίων στο πρώτο εξάμηνο του έτους.

«Ο πιθανός κίνδυνος είναι ότι αυξημένη ρευστότητα κατευθύνεται προς την αγορά ενεργητικών», ανέφερε χαρακτηριστικά ο αντιπρόεδρος της τράπεζας Ζου Μιν προς την εφημερίδα Dalian. «Έτσι, υπάρχουν ‘φούσκες’ στα βασικά εμπορεύματα, τις μετοχές και τα ακίνητα, όχι μόνο στην Κίνα, αλλά παντού».

Η πιστωτική επέκταση-ρεκόρ της Κίνας, που συνέβαλε την οικονομία να παρουσιάσει ανάπτυξη 7,9% στο δεύτερο τρίμηνο, εγείρει τώρα ανησυχίες ότι τα τραπεζικά δάνεια έχουν χρησιμοποιηθεί για άλλους σκοπούς, όπως για την αγορά μετοχών και ακινήτων, γεγονός που τροφοδοτεί μη διατηρήσιμα κέρδη στις συγκεκριμένες αγορές.

Και αυτό αντανακλάται και στο χρηματιστήριο αλλά και την ίδια την αγορά. Ο Σύνθετος Δείκτης στο χρηματιστήριο της Σαγκάης έχει καταγράψει συνολική άνοδο 61% φέτος, σε σύγκριση με την άνοδο 20% που σημειώνει ο δείκτης MSCI World Index, οποίος αποτελείται από 1.659 εταιρείες. Οι δε τιμές των κατοικιών στις 70 μεγαλύτερες πόλεις στην Κίνα αυξήθηκαν με τον ταχύτερο ρυθμό σε 11 μήνες λόγω του υψηλού δανεισμού και της μεγάλης εμπιστοσύνης των καταναλωτών, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η εθνική στατιστική υπηρεσία.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Bloomberg

Η πτώση στα χρηματιστήρια τέλειωσε!

http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=807905

macrobearist:τι μετράμε σε περίοδο κρίσης στα αποτελέσματα των εταιριών

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_1_30/08/2009_327402

Το κόστος της κρίσης

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/08/2009_294454

macrobearist:περί Κίνας

Από ότι βλέπουμε και η Κίνα στήριξε την άνοδο αυτή στον δανεισμό

Σε όλες τις αγορές το ίδιο σχέδιο παίζει

Τι μπρίκια τι ξε bric χωρίς το δάνειο και ιδιαίτερα το νέο κομμένο χρήμα δεν θα έμπαιναν εμπρός

Βέβαια το μέτρημα που πρέπει να γίνεται στην Κίνα είναι μόνο για την εγχώρια αγορά

Η αντανάκλαση του μαζέματος στις άλλες αγορές σε αυτή την φάση το μόνο που θα πρόσθετα είναι το πρώτο μάζεμα δανεισμού που συναντάμε μετά τον πακτωλό του κομμένου νέου χρήματος που έριξαν οι κεντρικές τράπεζες

…και παραπέμπει να πω το “που πας ξυπόλητη στα αγκάθια “

Γιατί θα συνεχίσω να φωνάζω ότι :ΤΟ ΣΧΟΙΝΙ ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΉΤΑΝ ΣΑΠΙΟ

Το σχοινί ήταν δάνειο χωρίς αντίκρυσμα και αυτό κυκλοφορεί ακόμη στον πλανήτη

Τώρα πια αυτό για να αντικριστεί θα πρέπει να πάμε χρόνια μπροστά στην απομείωση του και για τα χρόνια που διανύουμε μόνο στο πιστεύω μπορεί να στηριχθεί

…και όσο το πιστεύουμε τόσο αποκτά οντότητα…εξάλλου στην Τζαπάν τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν;

…αφού τσαμπουκά δεν μπορούν …..

http://www.capital.gr/News.asp?id=798724

…το μικρό κραχάκι που έγινε Αυγουστιάτικα στην Κίνα έδωσε την διόρθωση του 3ου κύματος όπερ είμαστε στο 4 και μετά έχει 5

…επίσης θα πρόσθετα μια φαντασία:αν δεν έπαιρναν την απόφαση να μαζέψουν τον δανεισμό θα είχαμε διόρθωση και πάλι και η διαφορά βρίσκεται στην ταχύτητα της πτώσης οπότε το κατέβασμα  στους τεχνικούς δείκτες θέλει προσοχή στο πως τους διαβάζουμε

Γιατί τα κοντινά μοντέλα δείχνουν τέλος ανόδου και πιστεύω αν θα βάλουμε τον παράγοντα κραχάκι τότε μόνο από τα μεγάλα μοντέλα θα μπορούμε να δούμε αν η κορυφή που έγινε είναι και η τελευταία

Σε συνδυασμό με τις άλλες αγορές θα έλεγα ότι το τέλος ανόδου της Κίνας θα έρθει βέβαια πιο μπροστά αλλά μέχρι να ολοκληρώσουν την άνοδο τους δεν θα σπάσει η Κίνα μόνη της κάτω οπότε αφού τελειώσει το διορθωτικό κύμα 4 θα γίνει το ανοδικό κύμα 5 και εκεί θα φανεί αν θα γράψει νέο ψηλό η Κίνα η όχι

macrobearist:technical…anal…soux…OTE

Τελικά στις 31/07/09 πέρασε το υπόλοιπο 5% του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom

http://www.capital.gr/news.asp?id=786737

…και τώρα ο ΟΤΕ ίντα είναι;

Γερμάνικος;…Ελλήνικος;

Οι προβλέψεις είναι για πτωτικό β τρίμηνο

…και η δημοσιά των Ελληνικών  δρόμων των χαλκοσυρμάτων και άλλων παγίων και άυλων αξιών κατέχει πια το 20,00000045%

…και οι προβλέψεις έχουν κάπου στα 72% πτώση στα κέρδη του β 3μήνο

και η Deutsche Telekom πια κατέχει “όπως λέμε κατοχή η οι Γερμανοί ξανάρχονται ” το 30.0000002%  του εσωτερικού εχθρού της χώρας τους βολεψάκηδες και τάχατες εργαζόμενους εις βάρος των μελλοντικών εφαρμογών των νέων τεχνολογιών στην κατανάλωση και ιδιαίτερα στην παραγωγή και εμπόριο

και μετά το καλαμπουράκι στο παρακάτω λινκ

http://www.capital.gr/news.asp?id=790062

…και οι προβλέψεις τελικά επαληθεύτηκαν και όχι μόνο στό κάτωθι λινκ που τα λέει όλα

http://www.capital.gr/news.asp?id=790175

…και τώρα που ούτε από έξω αλλά και ιδιαίτερα ούτε από μέσα δεν μπορούν πια οι” ρουφιάνοι η εσωτερικός εχθρός η ένα άλλο είδος 5ης φάλαγγας” να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό από που θα δικαιολογήσουν τον μισθό τους ;

και οι ρουφιάνοι τώρα μπήκαν στον ανταγωνισμό και ξεκίνησαν τα θα…ενώ τόσα χρόνια δεν επένδυαν από τα κέρδη στην νέα τεχνολογία γιατί δεν περίσσευε τίποτα από τους παχουλότατους  μισθούς χωρίς ανάλογο αντίκρυσμα στην παραγωγικότητα

…θα οπτικές…θα VDSL…θα σας φτιάξουμε “ΕΦΟΔΙΑ”

και αυτό σημαντικό για τους ναυτικούς:http://www.capital.gr/news.asp?id=792044

…και οι αναλυταράδες άρχισαν τις μειώσεις στόχων στον ΟΤΕ

Οι δε θέσεις του παγκόσμιου δείκτη MSCI της κυρίας MORGAN δεν άλλαξαν θέση στην μετοχή του ΟΤΕ…

Έχουμε μια αλλαγή στην θέση των χρηματοοικονομικών ως άλλος σπουδαγμένος και αυτός…

και κει που κατέβασαν τις τιμές στόχο για ΟΤΕ, οι μάγκες άρχισαν να προβλέπουν την επίδραση του χαρατσιού της κουνητής τηλεφωνίας

…και πω πω και αχ βαχ…..ιντα θαααα πάθουμεεεεε

…και ρωτώ τι θα πάθουν βρε παιδιά οι μπουρου μπορου στα κινητά;

…μπούρδες λένε στα κινητά μπούρδες θα συνεχίσουν να λένε και μάλιστα περισσότερες

π.χ …έλα Μήτσομ βάλαν χαράτσι στα κινητά η έλα βρε ο ολυμπιακός έβαλε γκολ…

…και χθες κάτου από τα 10 ευρα ου ΟΤΕεεεεεε

….και σήμερις απάνου…ιντα είναι τούτου;

…και στου κάτου μια απόκλιση να με το συμπάθιο

…και ο σχηματισμός της βάσης από το φθινόπωρο να δείχνει σπασμένος στα κλεισίματα

…και όλοι μαύροι για ΟΤΕ ο νεκροθάφτης μας έλειπε

…για κάτσε να κάνω μια παράκληση μπας και αναστηθεί…

Εύλογο είναι να αναρωτηθούμε ότι αφού η προοπτική των κερδών θα βαίνει συνεχώς μειούμενη και λόγω των υψηλών επενδύσεων σε νέες τεχνολογίες και λόγω του ανταγωνισμού τότε από που θα προκύψουν κέρδη;

Πρώτα από όλα βάζω την μαυρίλα για τον οργανισμό

Δεύτερον ας παίξουμε κοντράριαν

Τρίτον από την αναδιάρθρωση των λειτουργικών θα έρθουν καλύτερα αποτελέσματα

Τέταρτον από Μάρτη καραγκιοζάκια παίζουμε την απομείωση της πτώσης των κερδών

…και κάπου εδώ γύρω είναι και η τιμή του χαρτιού

…και γενικά για να σπάσουμε επίπεδα τώρα στους δείκτες μας χρειάζονται όλες οι δυνάμεις και αν είναι μόνο αυτό τότε δεν ισχύουν τα ανωτέρω γραφόμενα μου αλλά πιστεύω ότι είναι όλα μαζί

ΥΠΕΝΘΙΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΑ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΗΤΑΝ Ο ΟΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ 30% ΑΠΟΔΩΣΗ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΩΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΙΝΑ

ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΟΨΙΟΝ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ

…και κάτι άλλο η citi στο αμέρικα τι κάνει;

…θα πάει στο 12 δεν θα πάει;

macrobearist:ταυτίσεις-ταυτίσεις και παραπλανήσεις…

Όταν του ηλίθιου του δείχνανε το φεγγάρι αυτός κοίταγε το δάχτυλο (αυτό απευθύνεται στον περίγυρο μου)

Για να καταλάβει κάποιος το μελλούμενο σενάριο πρώτα πρέπει να το έχει εφεύρει

Κατά την διάρκεια της εξέλιξης την κίνησης κάποιοι αντιλαμβάνονται το πως εξελίσσεται το σενάριο αλλά για να το κάνουν κτήμα τους θα περάσει καιρός

Όταν στο τέλος σου το ξεδιπλώσουν το σενάριο μέχρι να το κάνεις κτήμα σου η κορυφή θα απέχει τουλάχιστον ένα καθοδικό κύμα

Όταν κάνετε βόλτα στο γουέμπ φιλαράκια να θυμάστε το ανέκδοτο με τον χριστιανό που προσευχόταν και τον κατακλυσμό την βάρκα και το ελικόπτερο…

Επίσης όταν κατά την εξέλιξη της κίνησης σου δίνουν το σενάριο για να σε πάρουν μαζί τους τότε σε χρειάζονται για να παίξεις τον ρόλο του κινητού στόχου

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/-2009-29-2009080513524/

Άνοδος 2009: πόσο μοιάζει με τις ανόδους μετά το κραχ του ‘29;

Πέμπτη, 06 Αύγουστος 2009 01:51

Η τρέχουσα άνοδος του S&P 500 ξεκίνησε στις 09 Μαρτίου και μέχρι σήμερα έχει αποφέρει κέρδη 48,65% σε 148 ημέρες. Σύμφωνα με τον “επίσημο” ορισμό μίας ανοδικής αγοράς, μετά από πτώση, τουλάχιστον, κατά 20% πρέπει να καταγραφεί μία άνοδος, πάλι, μεγαλύτερη ή ίση του 20%. Αν και αυτός ο κανόνας είναι δίτιμος (ασπρόμαυρος) και μπορεί να οδηγήσει σε πολλά προβλήματα, έχει καθιερωθεί ως τέτοιος και έχει ενδιαφέρον να χρησιμοποιείται στις τεχνικές στατιστικές μελέτες μας. Έτσι, στην περίπτωση του τρέχοντος ράλι του S&P 500, η αγορά είναι “διπλά” ανοδική.

Καθώς το κραχ του 2008 συγκρίθηκε από πολλούς με αυτό του 1929, το 3FVIP.com ανέλυσε όλες τις ανοδικές περιόδους του S&P 500, με βάση αυτόν τον κανόνα, από το 1929 μέχρι το 1932 (ολοκλήρωση του κραχ) για να εντοπίσει χρήσιμες τεχνικές ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στην άνοδο του 2009 και σε αυτές που έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο. Το πιο ενδιαφέρον τεχνικοστατιστικό στοιχείο που προέκυψε από την ανάλυση, έχει να κάνει με τη διάρκεια των ράλι από το ‘29 μέχρι το ‘32 καθώς το μεγαλύτερο όλων έφτασε τις 148 ημέρες (13/11/29 – 10/04/1933), όσο, δηλαδή και το τρέχον του S&P 500 (μέχρι στιγμής). Η απόδοση σε αυτό το διάστημα ήταν 46,77% δηλαδή παρά 2% ίση με αυτή του τρέχοντος ράλι.

Όλες οι υπόλοιπες “ανοδικές αγορές ” εκείνης της περιόδου, ωστόσο, είχαν μικρότερη διάρκεια αν και 2 από αυτές απέφεραν μεγαλύτερα κέρδη (1/6/32 – 7/9/32: 111,59%, 27/02/33 – 18/07/33: 120,61%). Καθώς μία πτώση μεγαλύτερη του 20% από τα τρέχοντα επίπεδα μέσα σε μία συνεδρίαση είναι απίθανη, το τρέχον ράλι του S&P 500 θα είναι από σήμερα μεγαλύτερο από όλα τα αντίστοιχα της πιο μαύρης περιόδου του χρηματιστηρίου.

Όσον αφορά στη χρονική διάρκεια, η άνοδος του 2009 έχει περισσότερες ομοιότητες με αυτές που έλαβαν χώρα στο τέλος και όχι στην αρχή της δεκαετίας του ‘30. Για παράδειγμα από τον Απρίλιο του ‘39 μέχρι τον Οκτώβριο του ‘39 η άνοδος του S&P 500 διήρκεσε 197 ημέρες και απέδωσε κέρδη 26,78%.

Το αμέσως προηγούμενο ράλι είχε διάρκεια 223 ημερών και έφερε άνοδο της τάξης του 62,24% (μοιάζει πολύ με το τρέχον). Και τέλος από τον Ιούνιο μέχρι το Νοέμβριο του 1940 η άνοδος έφερε κέρδη 26,70% μέσα σε 150 ημέρες.

Γενικότερα, η ανάλυση διαπιστώνει περισσότερες ομοιότητες της ανόδου του 2009 με αυτές που έλαβαν χώρα, περίπου 9 με 11 χρόνια μετά το κραχ του ‘29 και όχι με αυτές της περιόδου 1929 – 1932. Αντίθετα το ένα και μοναδικό αντίστοιχο ράλι μετά το κραχ του 2000 και μέχρι την έναρξη της ανοδικής αγοράς που επιβεβαιώθηκε το 2003, κράτησε 105 ημέρες και απέφερε άνοδο της τάξης του 21,40%, παρουσιάζοντας αυτό περισσότερες ομοιότητες με τα ράλι μετά το κραχ του ‘29 σε αντίθεση με το τρέχον.

Τοποθετώντας την έναρξη του χειμερινού χρηματιστηριακού κλίματος στο 1929, τα ράλι από το 1938 μέχρι και το 1940 απέχουν 9 με 11 χρόνια από την αρχή του χειμώνα. Αντίστοιχα, τοποθετώντας την έναρξη του τρέχοντος χρηματιστηριακού χειμερινού κλίματος στο 2000 και μετρώντας 9 με 11 χρόνια μπροστά, φτάνουμε στο 2009, όπου εντοπίζουμε το 1ο παρόμοιο ράλι με αυτά της περιόδου ‘38 – ‘40. Λαμβάνοντας υπόψη πως η μέση – μέγιστη περίοδος ενός χρηματιστηριακού χειμώνα είναι 15 χρόνια, δεν είναι παράλογο να περιμένουμε να δούμε νέα ιστορικά υψηλά επίπεδα τιμών στη διεθνή χρηματιστηριακή αγορά μέχρι το 2015.

Από την αρχή της τρέχουσας δεκαετίας μέχρι σήμερα, ο S&P 500 χάνει 31,33%, ο Nasdaq 50,18% και ο Dow Jones 18,62% (στην Ευρώπη ο DAX είναι στο -22,15%, ο CAC στο -32,59% και ο CAC στο -41,66% ενώ ο ΓΔ χάνει 56,03%). Ωστόσο, στο ενδιάμεσο διάστημα βιώσαμε το καλοκαιρινό μικροκλίμα, το οποίο από τις 23 Ιουλίου του 2002 μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου του 2007 έφερε άνοδο 96,21% για τον S&P 500 και παρόμοιες ή και μεγαλύτερες ανόδους στους υπόλοιπους διεθνείς δείκτες, έχοντας διάρκεια 1904 ημερών. Μελετώντας τη δεκαετία του ‘30 για να δούμε αν υπήρξε αντίστοιχο καλοκαιρινό μικροκλίμα εντοπίζουμε αυτό από το Μάρτιο του 1935 μέχρι τον Οκτώβριο του 1937 όταν μέσα σε διάστημα 727 ημερών ο S&P ενισχύθηκε κατά 131,64%, χωρίς να καταφέρει και τότε να κατακτήσει νέο ιστορικό υψηλό επίπεδο τιμών.

Για την ιστορία, η μεγαλύτερη σε διάρκεια και απόδοση ανοδική περίοδος (με βάση τον ορισμό που δώσαμε στην αρχή της αναφοράς) ήταν από τις 12 Απριλίου 1987 μέχρι τις 24 Μαρτίου του 2000 όταν σε διάστημα 4494 ημερών ο S&P 500 ενισχύθηκε κατά 582,15%, χωρίς να καταγράψει ούτε μία ενδιάμεση πτώση μεγαλύτερη ή ίση του 20%. Εκείνη ήταν και η χρυσή περίοδος της διεθνούς χρηματιστηριακής αγοράς και της διεθνούς οικονομίας αλλά δυστυχώς η Ελλάδα δεν την εκμεταλλεύτηκε όσο έπρεπε. Δεύτερη μεγαλύτερη είναι η περίοδος από τον Ιούνιο του 1949 μέχρι τον Αύγουστο του 1956 όταν σε 2607 ημέρες ο S&P ενισχύθηκε κατά 267,08%.

< Προηγούμενο		Επόμενο >